En Büyük Gemi Kaç Ton?
Bir Yelkenin Arkasında Kaybolan Hayallerin Hikâyesi
1. Bir Sabah Kayseri’nin Havasında
Kayseri, sabahları bambaşka bir yer oluyor. Bir yanda mis gibi pastırma kokuları, diğer tarafta kışın soğuk, yazın ise bunaltıcı sıcaklarıyla her mevsim farklı bir şey vaat ediyor. O sabah da öyleydi, tıpkı diğerlerinden farkı yokmuş gibi. Ama içimde bir şeyler değişiyordu. Yine bir hayal kırıklığıydı, ama bu sefer kendimi o kadar derinden etkileyen bir hayal kırıklığıydı ki, sokaklarda yürürken bile içimde bir hüzün vardı.
Çalıştığım küçük kitapçıda günler geçiyor, fakat her şey bana monoton ve durgun geliyordu. Bu sabah ise çok farklıydı. Gökyüzü, maviye doğru kayarken, aklımda bir soru dolaşıyordu: En büyük gemi kaç ton? Bu basit gibi görünen soru, aslında bana daha fazla anlam taşıyordu. Bir gemi, ne kadar büyük olursa olsun, ne kadar yol alırsa alsın, sonunda bir limana varmak zorunda kalır mı? Yoksa, hep okyanuslarda mı kaybolur?
2. Hayal Kırıklığı ve Yelkenler
Çocukken çok hayal kurardım. Bir gemi inşa etmek, uzak denizlere açılmak, orada kimsenin bilmediği adalarda kaybolmak… Bir gemi gibi özgür olmak, bir köprü gibi geçen zamanı aşmak, rüzgarı arkamda hissetmek… Ama zamanla, o hayaller gerçeklikte kayboldu. Herkesin hayatı bir yolculuk gibiydi; ben ise bir türlü o gemiye binip, denizlere açılmayı başaramadım.
Yelkenlerim yoktu.
Beni tanıyanlar hep Kayseri’nin sokaklarında, taş duvarlarının arasında yürüyen, içini dökmekten çekinmeyen, duygusal bir çocuk gibi görmüşlerdir. Ama bir zaman sonra, duygularımı kaybettiğimi düşündüm. İnsan, büyük bir gemi gibi olmalıydı. Her bir tonuyla, bir taşıma kapasitesine sahip olmalıydı. Bir gemi gibi ağırlığımı taşıyabilmeli ve kararlı bir şekilde ilerleyebilmeliydim. Fakat, zamanla ne olduysa, bende o gücü bulamıyordum.
3. En Büyük Gemi
Bir akşam, aklıma “En büyük gemi kaç ton?” sorusu takıldığında, interneti açıp araştırmaya başladım. İlk başta, hemen rakamlar çıkmadı karşıma. Bazen öyle olur ya, kaybolmuş gibi hissedersiniz; aradığınızı bulmak için çok çaba sarf edersiniz ama sonra birden, tam da istediğiniz gibi bir şeyle karşılaşırsınız. O an, gözlerim ekranda okyanus kadar geniş bir bilgiyle karşılaştığında, içimde bir kıpırtı oluştu. Okyanus… Birçok insan okyanusun derinliklerinden korkar, ama ben hep içine girmeyi hayal ederdim.
En büyük geminin tonajı, 600.000 tonun üzerinde oluyordu. Bu çok büyük bir sayıydı. Bir yanda aklımda sorular birikiyor, diğer yanda ise içimde bir umut yanıyordu. Bir geminin büyüklüğü, ona ne kadar yük taşıyabileceğiyle orantılıydı. Ama ya ruhum? Benim ruhum ne kadar ağırdı? Benim ne kadar taşıma kapasitem vardı? Acaba o kadar büyük olamayabilirdim, ama en azından daha güçlü olmayı, daha kararlı olmayı umuyordum.
4. Duygusal Yolculuklar
Günler geçtikçe, kendimi biraz daha tanımaya başladım. Kendi içimde bir yolculuğa çıkmak, büyüklükten ziyade kendi sınırlarımı keşfetmek, denizin derinliklerine inmek yerine, bir gemi gibi, sabırlı ve kararlı olmayı öğrenmek istedim. Bu, en büyük geminin taşıdığı yükü anlamaktan, onun ne kadar büyüdüğünü sorgulamaktan çok daha değerli bir şeydi. Kendi içimdeki gücü bulabilmek, dışarıdaki büyük gemilerden çok daha anlamlıydı.
Bir akşam, yine aynı soruyu sordum kendime: “En büyük gemi kaç ton?” Ama bu sefer, tonajın bir anlamı yoktu. En büyük gemi, o an içimdeki yükü taşıyabilen gemiydi. Çünkü her birimizin içinde, o okyanusları geçebilecek güce sahip bir gemi var. İçinde yaşadığımız dünya, ona ne kadar hayal kurarsak, ne kadar umutla bakarsak, o kadar büyür. Büyük gemiler, büyük sorumluluklar taşır. Ama biz, her biri farklı yönlere giden küçük gemiler, bazen kendi yolculuklarımızda kaybolabiliriz.
5. Sonra Ne Oldu?
Bir gün, Kayseri’de bir kafede otururken, telefonumda bir haber gördüm. Bir gemi batmıştı. Kocaman bir gemi, okyanusta kaybolmuştu. O an, içimden bir şeyler koptu. Sanki o gemi, kaybolan hayallerim gibiydi. Bir yelken, bir kaybolan yolculuk… O anda, yalnızca kaybolmuş bir gemi değil, kaybolmuş bir ruh da vardı. Ama sonra düşündüm: “Gemi kaybolabilir, ama ben hâlâ buradayım.”
O kaybolan geminin tonajı ne olursa olsun, ben kendi yolumu bulmuş, kendi yükümü taşımayı öğrenmiştim. Artık bir geminin büyüklüğü, ruhun büyüklüğüyle ölçülürdü. İçimde taşıdığım duygular, onlardan korkmam gerektiğini değil, onları kucaklamam gerektiğini öğretmişti bana. O gemi kaç ton olursa olsun, ben de kendi gemimi bulacak ve yolculuğumu yapacaktım.
6. Gemi Veya Hayat
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, birden gökyüzüne bakıp, o eski soruyu tekrar sordum: “En büyük gemi kaç ton?” Bu defa, cevabım kesinlikle belli oluyordu: En büyük gemi, kendi yolculuğumu yapabilen gemiydi. Okyanus ne kadar engel olursa olsun, rüzgar ne kadar şiddetli olursa olsun, kendi içindeki gücü bulmuş bir gemi, asla kaybolmaz.
Kendi gemimi bulduğumda, okyanusta kaybolmadım. Gerçekten de, hayal kırıklıkları, kaybolan gemiler, ve zamanın ne kadar hızlı geçtiği… Bütün bunlar sadece yolculuk boyunca öğrendiğim derslerdi. Ve belki de, en büyük geminin tonajı, sadece kendi iç yolculuğumun büyüklüğüyle ölçülüyordu.